Ben ayrılıkların şairi, 
Yalnızların ozanıyım. 
Sen, sen masallar okurken daha, 
Ben acıların yazarıyım.

Haklısın, aramızda dağlar, denizler var, 
Haklısın, aramızda uçurumlar. 
Senin sevdaların, üç günlük masal, 
Benim sevdalarım, Allah'ına kadar.

Elma şekeri mi sandın aşkı, 
Ne şiirin şiir, ne şarkın şarkı.
Hele bir kırılsın, feleğin çarkı,
İşte ben o zaman görürüm seni.

Halâ tahta masalara yazıyorsam adını,
Aşk kitaplarında arıyorsam tarifini aşkın,
Kahır mektuplarında yeniden buluyorsam seni,
Islak mendillere siliyorsam gözyaşlarımı,
Eyvahlar çekiyorsam her biten aşkın ardından,
Bana sor yalnızlığı, 
Ayrılığı bana sor diye haykırıyorsam, 
Ve sabahçı kahvelerinde 
Bir çay gibi demliyorsam hasretini, 
Ve inadına özlüyorsam, o çay karası gözlerini, 
Bil ki, bu seni erkekçe sevdiğimdendir.

Bu benim ilk aldanışım değil, 
Bu benim son yıkılışım değil, 
Bırak bu sahte gözyaşlarını, 
Bırak bu masum bakışlarını. 
Üzülme, benim için üzülme, 
Üzülme bu son için üzülme, 
Ben, yeterim kendime

Varsın da bir dağ gibi büyüsün hasretin içimde,
Varsın da her gece 
Bir kemanın tellerinde ezilsin kalbim, 
Varsın da bir daha değmesin ellerim ellerine, 
Asla pişman degilim.

Hatırla, bir adam diyordun hatırla,
Ömür boyu sevsin beni ömür boyu, 
İşte o deli, işte o çılgın, işte o adam benim.
Çünkü ben, 
Çünkü ben aşkı ölümsüz bilenlerdenim.

Uzaktan seviyorum seni 
kokunu alamadan, 
boynuna sarılamadan 
yüzüne dokunamadan 
sadece seviyorum

öyle uzaktan seviyorum seni
elini tutmadan
yüreğine dokunmadan
gözlerinde dalıp dalıp gitmeden
şu üç günlük sevdalara inat
serserice değil adam gibi seviyorum
öyle uzaktan seviyorum seni
yanaklarına sızan iki damla yaşını silmeden
en çılgın kahkahalarına ortak olmadan
en sevdiğin şarkıyı beraber mırıldanmadan
öyle uzaktan seviyorum seni
kırmadan
dökmeden
parçalamadan
üzmeden
ağlatmadan uzaktan seviyorum
öyle uzaktan seviyorum seni;
sana söylemek istediğim her kelimeyi
dilimde parçalayarak seviyorum
damla damla dökülürken kelimelerim
masum beyaz bir kağıtta seviyorum

CEMAL SÜREYYA

Ben Türküm! diyorsun, sen Türk değilsin! 
Ve İslamım! diyorsun, değilsin İslam! 
Ben, ne ırkım için senden vesika, 
Ne de dinim için istedim ilam!

Türklüğe çalıştım sırf zevkim için, 
Ummadım bu işten asla mükafat! 
Bu yüzden bin türlü felaket çektim, 
Hiç bir an esefle demedim: Heyhat!

Hatta ben olsaydım: Kürd, Arap, Çerkes; 
İlk gayem olurdu Türk milliyeti
Çünkü Türk kuvvetli olursa, mutlak, 
Kurtarır her İslam olan milleti!

Türk olsam olmasam ben Türk dostuyum, 
Türk olsan olmasan sen Türk düşmanı! 
Çünkü benim gayem Türkü yaşatmak, 
Seninki öldürmek her yaşatanı!

Türklük, hem mefkurem, hem de kanımdır: 
Sırtımdan alınmaz, çünkü kürk değil! 
Türklük hadimine 'Türk değil! ' diyen
Soyca Türk olsa da , Türk değil!

Sen sabahın esintisi
Gönlümün eserisin 
Karlı dağ başlarından akan
Abı hayatsın

Gözümün görebildiği kadar
Saf ve billur bir çağlayansın
Patlamak üzere olan 
Kalbimdeki volkansın

Can verme sakın aşka aşk afeti candır
Aşk afeti can olduğu meşhuru cihandır

Sakın isteme sevdayı gam aşkta her an
Kim istedi sevdayı gamlı aşk ziyandır

Her ebrulu güzel elinde bir hançeri honriz
Her zülfü siyah yanında bir zehirli yılandır

Yahşi görünür yüzleri güzellerin emma
Yahşi nazar ettikte sevdaları yamandır

Aşk içre azap olduğu bilirem kim
Her kimseki aşıktır işi ahü figandır

Yadetme güzel gözlülerin merdümi çeşmin
Merdüm deyip aldanma kim içtikleri kandır

Gel derse Fuzuli ki güzellerde vefa var
Aldanmaki şair sözü elbette yalandır.

Ben, gönlü temiz insana kurban olayim, 
Gezsin basim üstünde benim, hos tutayim, 
Ham insani al karsina, söylet azicik, 
dön, sonra cehennem ne imis, gel sorayim. 🍻

Böğürmüyor artık, fısıldamıyor deniz,
Deniz.

Düşsüz, renksiz bir alan deniz,
Deniz,
Aşındırıyor da insanı deniz,
Deniz

Yansısız bulutlarda kımıl kımıl deniz,
Deniz.

Hüzünlü dumanlara bıraktı yatağını deniz,
Deniz,
Ölü de görüyorsun, deniz,
Deniz.

Aklımı kaybederim sanmıştım Kalbimi kaybettim
Bulamıyorum 
Tat almaya çalıştığım hiç bir şeyde hiç bir yerde yok
Bakıyorum göremiyorum
Duyuyorum anlamıyorum
Ağlıyorum
canım yanıyor 
Nerem acıyor bilmiyorum
kalp 
sevgilerimi kaybettim
sevemiyorum
dokunuyorum
İçime almak istiyorum 
Hiç bir yere koyamıyorum
Bir kırgınlık mı
Bir kaybolmuşluk mu
Sadece ümitsizlik mi
İçimden ruhlar geçiyor İnsanlar Dünyalar 
Düşünceler yakarışlar Haykırışlar
Üzerime istekler geliyor beklentiler
İNsanlar üzerime geliyor
Kendi üzerime yürüyorum
Bir yere varamıyorum
Bacaklarım unuttuğu gibi yürümeyi
Bütün benliğim bütün duygularım
bir karmaşa bir kaos Dünya gibi
dünyalılar gibi
Peki şimdi ne yapmalı?
Şimdi ne yapmalıyım?
Her zaman ki sorularım aynı sorunlarım
Her seferinde eksilen benim 
Uzaklaşan ben insanlardan 
kendimden 
Konudan 
Bi çay koyayımm
Çay içen insanın kötüsü olmaz

Ruhumu eritip de kalıpta dondurmuşlar; 
Onu İstanbul diye toprağa kondurmuşlar.
İçimde tüten bir şey; hava, renk, eda, iklim; 
O benim, zaman, mekan aşıp geçmiş sevgilim.
Çiçeği altın yaldız, suyu telli pulludur; 
Ay ve güneş ezelden iki İstanbulludur.
Denizle toprak, yalnız onda ermiş visale,
Ve kavuşmuş rüyalar, onda, onda misale.

İstanbul benim canım; 
Vatanım da vatanım...
İstanbul,
İstanbul...

Tarihin gözleri var, surlarda delik delik; 
Servi, endamlı servi, ahirete perdelik...
Bulutta şaha kalkmış Fatih'ten kalma kır at; 
Pırlantadan kubbeler, belki bir milyar kırat...
Şahadet parmağıdır göğe doğru minare; 
Her nakışta o mana: Öleceğiz ne çare? ..
Hayattan canlı ölüm, günahtan baskın rahmet; 
Beyoğlu tepinirken ağlar Karacaahmet...

O manayı bul da bul! 
İlle İstanbul'da bul! 
İstanbul,
İstanbul...

Boğaz gümüş bir mangal, kaynatır serinliği; 
Çamlıca'da, yerdedir göklerin derinliği.
Oynak sular yalının alt katına misafir; 
Yeni dünyadan mahzun, resimde eski sefir.
Her akşam camlarında yangın çıkan Üsküdar,
Perili ahşap konak, koca bir şehir kadar...
Bir ses, bilemem tanbur gibi mi, ud gibi mi? 
Cumbalı odalarda inletir ' Katibim'i...

Kadını keskin bıçak,
Taze kan gibi sıcak.
İstanbul,
İstanbul...

Yedi tepe üstünde zaman bir gergef işler! 
Yedi renk, yedi sesten sayısız belirişler...
Eyüp öksüz, Kadıköy süslü, Moda kurumlu,
Adada rüzgar, uçan eteklerden sorumlu.
Her şafak Hisarlarda oklar çıkar yayından
Hala çığlıklar gelir Topkapı Sarayından.
Ana gibi yar olmaz, İstanbul gibi diyar; 
Güleni şöyle dursun, ağlayanı bahtiyar...

Gecesi sünbül kokan
Türkçesi bülbül kokan,
İstanbul,
İstanbul...

Bütün kış üşüdüm; 
Dışarı çıktım, rüzgarı dinledim
Bir selam var mı dost elinden...
Hep poyraz esti,
Hep tipi yarattı yüreğimden.

Bu kış çok üşüdüm; 
Yaktım sobayı,
Bir daha,bir daha yaktım,
Isınamadım bir türlü.

Hiçbir haber bültenini
Kaçırmadım televizyonların; 
Hep kar vardı,hep ayaz.
Sen Cudi'de, sen Kato'da
Eksi otuzlarda bizi beklerken,
Her neden se,
Ben sıcacık yuvamızda
Hiç ısınamadım.
Hep üşüdüm oğlum
Seninle birlikte...